Bismillâhirrahmânirrahîm…

Libasa Dair
 
Bugün öyle alıntıları var ki yüreğimin çekmecesinde ne yazılır ne okunur ne hissedilir..
Lâl oldu duyguları yüreğimin.
Hüzne buladı beni..
Gecelerime kahır yükledi..
Elem yapıştı yakama ve derdim dağları aştı..
 
Bundan tam 2 yıl önceydi..
Terketmiştim sevdiğim yerleri,sevdiğim sözleri,
müzikleri, evimi ve yüreğimi,
yüreğimdekileri..!
Aradan uzun zaman geçti alıştım derken,
al-alışmamışsın dedi hayat yeniden yüzüme.
Bir kez daha bir terk ediş,bir kez daha hüzne bulanma ve bir kez daha sabır taşıyla iddalaşman gerek dercesine elimden almaya başladı ümitlerimi..
Hep bir kaybediş sundu..Belkide farkedemediğim kazançlar..
 
Ahhhhhh...
 
İnsanın çekmecesi hep düzenli olmak zorunda mı?
Bu sefede ben dağıtıyorum çekmecemi en paçavrasından..
Küçük küçük katlıyorum hüznü giyindiğim libasımı..
Sıkıştırıyorum en ücra köşesine çekmecemin ya, derdim kırıştırıp atmak değil,saklamak herkesten en sevdiğim libasımı..
Varsın ütüsüz olsun,varsın kire bulansın,varsın gözyaşı akıtmış olayım üstüne...
 
Hiççç sorun değil!
Varsın ben de saklı kalsın..!
Gitme istemem der konuşurum libasımla...
Başkaları giymesin görmesin bilmesin isterim..
Bavulumu topluyorum içine yerleştiriyorum herşeyi bir bir..
Gurbet diyarına göz kırpıyorum..
Az kaldı,az kaldı elemime elem katmana diyorum 
El-memleketine..
Şehir duyar mı demeyin..Şehir duyar!
Şehri İstanbul şahidim her gidişime.
Şehri El şahidim her bitişime..
Bir tek libasım kalıyor geride..
Öyle bir libas ki hiç çıkarılmayası..
Alıntılıyorum hüznü içimden.
Damıtıyorum gözyaşımı içimden...
Kora dönüyorum yanıyor içim hep,
kederlisinden.
Ve sonra bir yerlerden sızıp çıkan Eski Zamanlar düşüyor peşime
Küçüğüm büyük olan çocuk musun sen de?
Büyüme sen hep masum kal..dediğim cümlelelerime ortak ediyorum hüznümü..
 
Masum/iyet..!
Tek kelam/mısın şimdi ben de?
Ah libas!
Rengin ne senin?
Siyah mı Beyaz mı?
Ahhh libas;söyle ne zaman eski/me/yenimsin?
 
hasibealkan
24/09/2009
00:58
İstanbul'umdan..
 

Written by :

hasibealkan